Τελικά για εμάς τους Έλληνες είναι μάλλον αδιανόητο το να σκεφτούμε πέραν του προσωπικού μας συμφέροντος και επιτέλους να αποκτήσουμε κοινωνική συνείδηση.
Είναι δυνατόν να ξεφύγουμε εμείς η αμαθείς από το πέπλο των εκάστοτε κομμάτων και πολιτικών που με μια τους φράση μας δίνουν αυτό που νομίζουμε ότι θέλουμε;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα ενός ηγέτη δεν είναι να δώσει σε όλους αυτό που θέλουν, ούτε να μπαλώσει τρύπες στις προυπάρχοντες ιδεολογίες, πρέπει να δείξει σε όλους τον δρόμο [ηγέτης:(Α. 1. οδηγός, αυτός που προπορεύεται, που δείχνει το δρόμο 2. αυτός που πρωτεύει, που χρησιμεύει ως κανόνας και υπόδειγμα για τους άλλους)] προς την κοινωνική συνείδηση.

Το καλό του συνόλου όχι με την κουμουνιστική ή αριστερή ή ότι άλλη πλευρά θες, ξεκινάει από την γέννηση μια νέας ιδέας, ενός νέου οράματος και όχι με το βόλεμα!.

Όλοι, Νεοδημοκράτες, Πασοκτζίδες, κουκουέδες κλπ, από την ίδια μάνα είμαστε και τα ίδια προβλήματα αντιμετωπίζουμε. Πως όμως θα βρεθεί εκείνος ο κάποιος που θα μας δώσει να καταλάβουμε ότι τα προβλήματα μας είναι κοινά;

Πώς θα βρεθεί εκείνος που θα χαλάσει την σούπα του κατεστημένου συστήματος και θα πείσει τον κόσμο ότι τα πράγματα χρειάζονται απλές λύσεις, καθαρές προσεγγίσεις και δημιουργία ιδεών σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας;

Πως θα βρεθεί εκείνος ο ηγέτης που θα ξέρει πραγματικά τι χρειάζεται πρωτίστως ετούτος εδώ ο ασύδοτος λαός που τα θέλει όλα αλλά αυτό τον έχει κάνει να έχει θυσιάσει τα πάντα;

Με απόλυτο σεβασμό και χωρίς να θέλω να προσβάλω κανέναν, νομίζω πως ένας πραγματικός ηγέτης δεν έχει την ανάγκη ενός αμόρφωτου λαού για να του υποδείξει ως ίσο προς ίσο τι να κάνει, είναι σαν το 3χρονο παιδί να λέει στον πατέρα του τι φαϊ να του δώσει για να μεγαλώσει.

Ένας ηγέτης πρέπει να πρώτα από όλα να μορφώσει και να δώσει όλες εκείνες τις κατευθυντήριες γραμμές και δυνατότητες στον λαό έτσι ώστε εκείνος με την σειρά του να γίνει πραγματικός πολίτης - όχι με το να επιβάλει τα δικά του θέλω ή την προσωπική του ματαιοδοξία, αλλά με την δύναμη της μόρφωσης και του πολιτισμού - και τότε να μιλήσει με τον πολίτη ως ίσο προς ίσο, τότε να μιλήσει για συμμετοχική δημοκρατία ,για εκλογές μέσω Internet και για άλλου τέτοιου τύπου ασχολίες.

Ένας ηγέτης δεν μπορεί να είναι οπαδός ιδεών αλλά δημιουργός τους.

Ένας ηγέτης δεν μπορεί να βλέπει να περνούν τα χρόνια και να μένουν άλυτα βασικά πράγματα για την ποιότητα ζωής των πολιτών και να μένει άπραγος σαν να ζει αλλού. Βλέποντας σήμερα κάποιος τους πολιτικούς πραγματικά δίνουν την εντύπωση ότι αγνοούν το τι πραγματικά συμβαίνει.
(φτώχεια, ρύπανση, ανεργία, αμορφωσιά, διαφθορά, ρουσφέτια κλπ)

Ένας ηγέτης δεν μπορεί να μιλά στον πολίτη, βομβαρδίζοντας τον με λόγια για αναπτυξιακούς νόμους και στατιστικά στοιχεία για την ανεργία, πρέπει να είναι εκείνος που διαθέτει το όραμα και εκείνος να ορίσει εκείνους που θα το φέρουν εις πέρας, υπερ του πολίτη.

Ένας ηγέτης δεν μπορεί να τα έχει καλά με όλους, αλλά όλοι πρέπει να τα έχουν καλά μεταξύ τους ακολουθώντας την συνταγή της κοινωνικής συνείδησης που εκείνος και θα τους εμφυσήσει.

Ένας ηγέτης πρέπει να οδηγεί τους άλλους βασιζόμενος σε πανανθρώπινες αρχές και αξίες, χωρίς φανατισμό και πάθη αλλά με σεβασμό και αγάπη προς τον πολίτη που τον επέλεξε να τον οδηγεί, να προπορεύεται και να είναι υπόδειγμα για τους άλλους, να σέβεται την ελευθερία και να υπερασπίζεται περισσότερο από τον καθένα τα δικαιώματα των πολιτών.

Πρέπει όλοι μας να αναρωτηθούμε, τελικά θέλουμε έναν πραγματικό ηγέτη;